Doğayı görebiliyoruz evet. Acaba doğayı ne kadar hissedebiliyoruz ? Ruhunu ne kadar anlayabiliyoruz , okuyabiliyoruz ? İçimize çektiğimiz havadan ne kadar zevk alıyoruz ?
Doğanın ruhunu algılayabilmek önemlidir. Doğadaki uyumu , düzeni , renkleri , cümbüşü ... Nefes alırken doğayı tatmalıyız yani . Kendimizin ve havanın doğanın bir parçası olduğunu her nefes alışımızda hatırlamalıyız. Renklere farklı gözlerle bakmayı öğrenmeliyiz. Sanki herşeyi her bakışta ilk defa görüyormuş gibi bakmalıyız . Kelebekler , kuşlar , böcekler , inekler , kediler , timsahlar , niçin var ? Çam , ardıç , akasya , huş , kiraz , söğüt bu ağaçlar niye ? Hepsini ayrı ayrı analiz etmemiz gerekir Doğanın düzenini , kanunlarını tam olarak algılayamayız ancak en azından bunun için çalışmış oluruz. Tabi eğer istersek... Doğanın tınısına kulak verirsek .Doğaya bakmalıyız. Ama herkezin baktığı gözle değil . Gören gözlerle bakmalıyız , yani kendi ruhumuzun gözleriyle bakmalıyız. Tıpkı sanattan anlayıpta bir resme bakar gibi. Ondaki manayı bulmaya çalışmalıyız. Ruhumuzu doldurmalı doğa . İçimize dolmalı, kuşların , böceklerin , diğer canlıların ve rüzgarın görüntüleri . Ancak kaybettiğimiz insanlığımızı böyle bulabiliriz .
Aras Alp
